Image Alt

Adaptacja

  >  Adaptacja

Adaptacja

Wiedząc, jak istotne jest rozpoczęcie edukacji przedszkolnej, dużo uwagi poświęcamy adaptacji. Chcemy wesprzeć w tym procesie i dzieci, i rodziców. Proponujemy stopniowo oswajać dziecko z przedszkolem – wybrać się kilka razy w nasze okolice, wspominać o przedszkolu, opowiadać, co ciekawego spotka je tutaj każdego dnia. Bezpośrednio przed rozpoczęciem przygody z przedszkolem warto również stwarzać sytuacje sprzyjające nawiązywaniu kontaktów z innymi dziećmi i zostawiać dziecko pod opieką innych osób.

 

Zadaniem rodziców jest na tym etapie zadbać o swoje nastawienie do przedszkola i rozłąkę z dzieckiem – spokój opiekunów i zaufanie do dziecka pozwoli poradzić sobie z jego trudnymi emocjami. Należy pozwolić dziecku na ich wyrażanie, ale jednocześnie ich nie wzmacniać (np. pytaniami „czy mam z tobą zostać?”, „czy mogę już iść?”, „czy tęskniłeś za mną?”). Zadaniem przedszkola jest stworzyć warunki do budowania zaufania i bezpiecznych więzi. Czerpiąc z modelu berlińskiego, w początkowym etapie adaptacji pytamy między innymi o ulubione zabawy dziecka, jego zwyczaje dotyczące snu i odżywiania, o to, co lubi, co je uspokaja.

Bardzo ważne jest dla nas nawiązanie relacji z rodzicami – rozmawiamy o ich obawach, organizujemy dni otwarte, zapraszamy do przedszkola. Przez pierwsze dni rodzic może odprowadzić dziecko do przedszkola i zostać z nim w sali na wskazanych zajęciach – proponujemy udział w zajęciach muzycznych lub zabawach w ogrodzie. Wychowawcy w tym czasie obserwują dziecko i powoli zaczynają proponować mu uczestnictwo w zabawach. Na tym etapie zadaniem rodzica jest poświęcić dziecku całkowitą uwagę i dodać mu pewności, ale nie zmuszać go do zabawy z innymi.

W kolejnym etapie wychowawcy starają się budować zaufanie – interakcja zachodzi wtedy jedynie między wychowawcą a dzieckiem. Rodzic, jako towarzysz, reaguje na sygnały dziecka i interweniuje tylko wtedy, kiedy dziecko nadal nie akceptuje wychowawcy/miejsca (np. rodzic towarzyszy dziecku, jeśli chce podejść do wychowawcy lub innych dzieci, ale odczuwa potrzebę, by rodzic był przy tym obecny).

Aranżujemy próby oddalenia się rodzica z sali (np. wyjście do toalety, odebranie telefonu itp.), by dziecko przez kilka minut zostało w sali bez rodzica. W końcu następuje próba rozstania. Należy wcześniej rozmawiać z dzieckiem (proponujemy rozmowy codziennie przez 2 tygodnie przed pozostawieniem dziecka w przedszkolu) i informować, że zostanie w przedszkolu bez rodziców. Warto wytłumaczyć mu również, dlaczego tak się stanie i zapewnić, że codziennie będzie odbierane. Kluczowym jest ustalenie rytuału pożegnania – jasnego, serdecznego, nie przedłużanego przez rodzica. Reakcja dziecka na pierwsze rozstanie zdecyduje o długości przyzwyczajania się do przedszkola – zazwyczaj trwa od sześciu dni do dwóch/trzech tygodni. W tym czasie, w miarę możliwości, warto stopniowo wydłużać czas przebywania w przedszkolu.

Końcowy etap to budowanie relacji dziecko – wychowawca oraz stopniowy rozwój relacji z innymi dziećmi. Nawet jeśli dziecko będzie jeszcze protestować przy rozstaniu, pozwoli się pocieszyć wychowawcy. Rodzic może uzgodnić z dzieckiem czas odebrania z przedszkola, np. „po obiedzie” lub „po podwieczorku”. Przebieg dnia będzie dla dziecka bardziej przewidywalny. Ważne jest, by dotrzymywać obietnicy i faktycznie odbierać dziecko w umówionym czasie. Szczególnie w początkowym okresie zachęcamy do bliskiego spędzenia czasu z dzieckiem po wyjściu z przedszkola, aby zapewnić je, że więź z rodzicem jest wciąż równie silna. Każde dziecko reaguje inaczej na rozstanie z rodzicem. Pierwszy tydzień może okazać się bezproblemowy, a drugiemu towarzyszyć może płacz (najczęściej po weekendzie). Należy mieć wtedy na uwadze, że jeśli rodzic z powodu trudnych emocji dziecka nie przyprowadzi go do przedszkola, będzie ono codziennie w ten sposób negocjować pozostanie w domu. Warto zaufać kompetencjom oraz doświadczeniu wychowawców i cierpliwie poczekać na efekty współpracy.

Polecamy organizowanie czasu w sposób zbliżony do naszego rytmu dnia oraz zadbanie o samodzielność dziecka – w toalecie, podczas ubierania, ale również podczas zabawy. Darzymy dzieci zaufaniem i wiemy, jak wiele rzeczy potrafią zrobić bez naszej pomocy, dzięki czemu czują się odpowiedzialne za to, co robią i próbują samodzielnie rozwiązywać problemy. My, dorośli, wspieramy w tej samodzielności. Jeśli dziecko nie korzysta jeszcze z toalety bez pomocy dorosłego, zespół Przedszkola wesprze zarówno malucha, jak i rodziców w przygotowaniu do nabycia tej umiejętności.

Jeśli mają Państwo pytania do naszego zespołu, zapraszamy do kontaktu i odwiedzin.